چقدر خوبه از اول آدم عقلش رو بکار بندازه! مثل آقای صالح جو که از همون اول کاری بس بجا انجام دادن و انصراف از مقاله دادن و خیلی سریعتر کاراشون پیش رفت. راستش خواستم خدمت دوستان همکلاسی البته اگه بنده رو بجا بیارن عارض بشم که پس از طی یک پروسه ی پنج شش ماهه بابت درج مقاله ام در یه نشریه علمی پژوهشی کلی وقت صرف کردم . بطوریکه نشریه ی افق رسانه ی صدا و سیما رو برای اینکار انتخاب کردم. فکر کنین یه پایان نامه ی 167 صفحه ای رو انقده چلوندم تا بشه 25 صفحه و برای چاپ در این نشریه مناسب بشه. تازه بازم گفتن لطفا بازم کوتاهش کن! بازم یکی دو ساعتی رو وقت صرف کردم و اونو به 15 صفحه رسوندم. تازه به مذاق آقایان خوش آمد و  گفتن آهان این شد! حالا گواهی پذیرش چاپ می خوام مسئول مربوطه تشریف بردن سفر خارج از کشور! یه هفته ی دیگه پیگیری و دیروز موفق شدم. حالا امروز رفتم خدمت آقای رضایی مدیر پژوهش و چیزی نمونده بود اونجا جیغ بزنم! خب خودشون که تشریف نداشتن و همکار بسیار خونسردشون که منو یاد کارمندای اصیل ایرانی می ندازه با خونسردی می گه بزارین رو میزشون ولی این نشریه که چاپ می کنه مقاله ی شمارو ها!! فکر نکنم درجه ی علمی داشته باشه! فقط نیم نمره بهتون تعلق می گیره!!!!؟؟؟

منو می گی کفری شده بودم و از کوره در رفتم گفتم این آقای رضایی همیشه رو هوا اطلاعات میده به آدم روزی که رفتم سراغش بعد دفاع به من می گه شش ماه دیگه با پذیرش چاپ مقاله تون بیاین که نمره تون رد شه! بهش می گم همین؟ توضیحات دیگه ای نیست!؟ گفت نه دیگه!

حالا این آقای نسبتا محترم حتی زورش اومد من بی نوا رو راهنمایی کنه که روی برد نوشتیم که چمیدونم تو اون سایت جالبناک و کامل و جذاب دانشگاه در مورد اینکه نشریه علمی کدومه نوشتیم که البته خانوم حدادی گفت من کلی سرچ کردم ولی هیچ راهنمایی در این مورد نشده بود!!!!!!!!!!!

یعنی دلم برای خودم خیلی سوخت! چون اولا کلی وقت گذاشتم بعد از دفاع و اینا نشستم کلی روی مقاله کار کردم  که مثلا یک و نیم نمره هم به نمره ی پایان نامه اضافه بشه البته بگم به تشویق اساتید راهنما و ... همسرم. وگرنه من که اهل ادامه ی تحصیل و خدای نکرده خوندن دکترا نبودم!

حالا هم گفتم به دوستانی که هنوز این پروسه رو طی نکردن اطلاع بدم که یه وقت کلاه سرشون نره و اول اون لیست طلاییه مستر رضایی رو ببینن و بعدش وقت بزارن برای این کار بیهوده. 

خیلی سرتون رو درد آوردم ولی خب گفتم شما دیگه وقتتون گرفته نشه. 

برای آرزوی موفقیت برای همه ی دوستان.